Wat als je machtiger dan God op aarde bent? Van het universum heeft een stervende geen weet, ook al pretenderen sommigen dat wel. Wij zijn allemaal aangewezen op onze aarde. We zijn nu overgeleverd aan de grollen en grillen van een man. Trump en zijn familie zijn op dit ogenblik machtiger dan God en al zijn gelovigen op aarde. Hij heeft de totale wereld bij z’n strot. Zonder laatstgenoemde zou er volgens hem trouwens helemaal geen God bestaan. Diep in zijn hart zou hij zelfs niet streven naar koningschap, maar liever naar een goddelijke status. Hij stopt immers oorlogen, geeft mensen weer voedsel en 150% goedkopere medicijnen. Hij is het meest en kan het meest.

Hij heeft Venezuela binnengevallen en er zullen nog meerdere landen volgen. Waarom! Omdat het kan. Het lijkt bloedstollend voor gewone stervelingen zoals jij en ik. Wat is het volgende? En toch? Zit er enige logica achter zijn acties? Jazeker wel. Hij verzint het niet zelf; bepaalde duistere, hyperintelligente figuren om hem heen doen dat. China en Rusland doen hetzelfde, maar dan veel stiller. China heropvoedt hele volksstammen en koopt ongebreideld grote steden en havens op in de wereld. Ze veroveren de wereld zonder dat de meesten van ons het zien en/of horen. We kunnen het wel lezen wanneer we de juiste media lezen. Maar zijn er nog wel puur objectieve media?

We zijn van een diplomatiek schaakspel naar een strategospel gegaan waarin oorlog centraal staat. Macht van de sterkste. De macht van Trump is groter en krachtiger dan de macht van een god, omdat de goddelijke macht alleen op geloof is gebaseerd, terwijl de macht van Trump is gebaseerd op daden die voor iedereen zichtbaar en voelbaar zijn. Democratieën worden steeds zeldzamer en daardoor fragieler. Duivelse dilemma’s worden werkelijkheid; de mensheid wordt onderworpen aan het gedrag van een man.

Ik duik weg in een boek, sluit de wereld af, leef in de fantasie van een ander, voor even. Het is mij te absurd geworden. Te onmenselijk, alsof ik zou weten wat menselijk is. Dan kijk ik terug op de vorige eeuw en koester ik de kneuterigheid in de beelden die ik voorgeschoteld krijg. Maar ook toen vielen er twee atoombommen en werden er oorlogen gevoerd met napalm. De kneuterige beelden spatten uiteen. Ik kijk om mij heen en aanvaard de werkelijkheid maar weer. Het is altijd wat.